Son Çare

            Hep bir umutlar silsilesi değil mi ki zaman, kimine göre gerçek kimine göre hayal olan. Hayat elbette ki kaderin bir tezahürü lakin Mevlana hazretlerinin de söylediği gibi, kader yolun tamamını değil sadece yol ayrımlarını verir. Güzergâh bellidir ama tüm dönemeç ve sapaklar yolcuya aittir. Öyleyse ne hayatının hâkimisin, ne de hayat karşısında çaresizsin.

Sisli bir İstanbul sabahında koşuşturmaca hâkim. Çocuklar, gençler, yaşlılar, türlü türlü umutlarla ve bir o kadar kaygıyla yola koyulmuş. Kasım ayının o sert soğuklarına inat yine kalabalık bir İstanbul sabahı. Balık ekmekçilerde akşamdan kalmış birkaç parça için Eminönü’ne doğru martılar birbiriyle yarışırken, kalabalık da otobüslere, tramvaya, metrobüse doğru telaşla ilerliyor.

Tarihin eskitemediği yollar yine tam mesaide ve yine muzdarip üzerlerindeki motor seslerinden. Taksim Tarlabaşı yolu da o yollardan sadece biri ve şimdilerde umudunu kaybetmemiş ya da kaybetmemekten başka çaresi olmayan savaş mağduru Suriyeli çocukların hayata tutunmaya çalıştıkları son dal, son umut kapısı olmuş.

            

            Kimi bir gecekondudan kimi bir harabeden, ağzına bir lokma almadan gün ışığıyla birlikte, 'belki bir kaç kuruş verir birisi ' umuduyla, soğuğa aldırış etmeden yolun iki yanına, Tarlabaşı’ nın o dar sokaklarından çıkmaya başladılar. Kaçımız aç kaldık ki, kaçımız bu denli çaresiz kaldık?  Bir çift ayakkabı onlar için oldukça lüks. Çoğunda terlik var, kimi de yalın ayak. Sis yavaş yavaş kaybolmak istese de egzoz dumanı bırakmıyor yakasını. Boğaziçi’nden arada ılık bir esinti gelse de beton çok soğuk…

              

            Dokuz on yaşlarında bir kız çocuğu, kaldırımda yavaş adımlarla ilerlerken gelen geçenle göz teması kuruyor sadece, o biraz şanslı diğerlerine göre, ayakkabıları var, elinden geldiğince çabalıyor belki bir kaç kuruş verir birisi. Ara sıra üç- beş kuruş bir şeyler veren olsa da kimse umursamıyor. Eskimiş bir hırka var üzerinde ama nafile. Soğuk minik ellerini çoktan uyuşturmuş. Yolun iki yanındaki dükkânlara alınmayacağının da bilincinde, kim bilir kaç kere azar işitti onlardan, ama acının ırkı, dili, mezhebi; insanlığın rengi olmaz. Çaresiz gözlerle etrafa bakıyor. Yolda uzun bir kuyruk oluşturmuş kırmızı ışıkta bekleyen arabalar ve hemen dibinde bir halk otobüsü. Çocuk yeşil ışığın birkaç saniyesi kaldığına aldırış etmeden uyuşmuş ellerini üç beş kuruşa yeniden açabilme umuduyla çareyi hemen dibindeki otobüsün egzozunda buluyor. Son bir umut, son bir çare.

            
            Egzoz dumanıyla ısınmak… Kaçımızın son umudu oldu ki, kaçımızın son umudu böyle oldu ki diye düşünüyor insan. Sahip olamadıklarımıza isyan ettiğimiz kadar, sahip olduklarımıza şükrettik mi hiç diye sorgulamadan geçemiyor insan. Acaba o an sadece bir fotoğraf karesi mi yoksa bir insanlık dramının hülasası, zulmün acı bir tasviri olarak mı insanlığın zihnine kazındı, sormadan geçemiyor insan zerre insanlık kalmışsa, vesselam.

                                                                                     Nurullah AKTÜRK

BEKLEYİŞ

Karanlık caddelerde yürüyorum bir başıma

Önümde yanıp sönen  bir lamba..

Hafifte bir rüzgar var şimdi

Buralarda mevsim Ankara.

Esiyor rüzgar garip notalarla

Eşlik ediyor saçlarım

Ona bir o yana bir bu yana

Yapraklar lisanları ile anlatıyor seni

Ben ki bu lisan ile mest oluyorum

Sessiz sedasız yürüyorum

Ama an geliyor bağırmak istiyorum seni

Caddeler yolunca..

Bir şey engel oluyor çığlıklarıma

Seni ifade edemiyorum.

Anlatamıyorum seni sonbaharına..

Ama yinede yakıyorum loş bir lamba karanlığa

Yağmurda başladı şimdi burada

Aldırmıyor ıslanıyorum tıpkı kağıt ve kalem gibi

Gecede olsa bekliyorum gök kuşağının gelişini

Gelmiyor, tıpkı senin de gelmeyişin gibi.

Olsun yinede yakıyorum karanlığa loş bir lamba..

                                 Taha Kılıç

MUTLULUK

  Küçük bir çocuğun gözlerinde arayın mutluluğu. Bulduğunuzda anlayacaksınız ki onda sizde olmayan çok büyük bir hazine var.

   Bir Ramazan akşamı, karınların tıka basa dolduğu vakitlerde, sokaklar ramazan eğlencelerine koşan insanları ağırlarken, o ayağında aşınmış eski bir terlik ve solmuş bir tişörtle dolaşıyordu. Siz onu yolda görseniz alelade bir sokak çocuğu derdiniz ama bilmediğiniz bir şey var. O sokağın sahibiydi ve çok da varlıklıydı aslında. Belli ki bunun da farkındaydı. Yaşıtlarının ürkek tavırlarına oranla o bir hayli atılgandı. Adeta ev sahipliği yapıyordu yaşadığı sokaktan her geçene. Kimseden korkmadan çekinmeden giriveriyordu insanların arasına. Bazen yoldan geçenlerin muhabbetine dahi eşlik ediyordu kerata. 

 Büyük bir heyecan ve şaşkınlıkla hararetli hararetli konuşan bir kız topluluğunun arasına da böyle girivermişti hanımlar şuan benim kaldırımımı işgal ediyorsunuz der gibi.Kızlar o kadar hararetli konuşuyorlardı ki fark edememişlerdi onu. O bir şeyler söylüyor, kızlar ise hayretlerini tuhaf mimiklerle belli ederek heyecanla aralarından birisini dinliyordu. Evlenecek miymiş?, Wooow! ,Nasıl?, Ne zaman olmuş ayol!, Hayret vallahi! gibi bol ünlemli cümleler arasında kaybolan çocuğu ise kimse umursamıyordu. Nihayet aralarından birisi fark etmiş ve o da sizin gibi alelade bir sokak çocuğu sanıp “Evlat buradan sana iş çıkmaz mesele büyük.” demiş başından savmak istemişti. Onu dinleme tenezzülünde bile bulunmamış bu kız bilmese de onun meselesi aslında daha büyüktü. Karşılarında duran dondurmacı acımasızca gözünün önünde çeşitli oyunlarla müşterilerine rengârenk dondurmaları sunuyor, ona da vermiyordu. Sokak onunsa da dondurma değil ya. Dondurmacı da haklı tabi ona da kızamıyor. Kızılacak tek insan şuan onu dinlemeden başından savmaya çalışan şu kızdı. Canına tak etti artık bir ünlem cümlesi de o kurmalıydı. “Dondurma diyorum dondurma, çocuğum ben!” dedi kaşlarını çatarak. Kız biraz şaşırsa da küçük beyin talebini anlayınca bu isteğini yerine getirme kararı verdi. Doğrusu muhabbetten uzaklaşmak için de harika bir fırsattı. Öfkeyle ona bakan çocuğa yönelerek haklısınız efendim, dondurma mühim mesele çözmek lazım gayet tabi diyerek çocuğun elinden tuttuğu gibi başında fesi, sırtında da bıyıklarıyla uyum içindeki işlemeli yeleği ile müşteri bekleyen dondurmacının karşısında beliriverdi.

  Artık dondurmalar tüm cazibesiyle karşısında duruyor ve kız; Neli istersiniz paşam?  diyerek bir çeşit seçmesini bekliyordu. Hal bu ya bir daha çıkmaz belki böyle fırsat karşısına. Yemişken tüm çeşitlerin tadına bakmak lazım tabi doyasıya. Muzip bir gülümseme ile hepsinden deyiverdi beyimiz. Kız dondurmacıya;  Bu küçük beye bir külah hazırlayıverin tüm çeşitlerden olsun deyince çocuk kıza baktı biraz afallamış bir şekilde. Doğrusu ilk defa biri ona küçük bey diyordu ama gururu da okşanmıştı hani. Bakışları bile değişti beyimizin. Bir anda omuzlar dikleşti kendinden emin evet hepsinde deyiverdi.

 Dondurmacı tekrarlıyor Küçük Bey! Küçük Beye hemen bir dondurma ve klasik dondurma verme oyunları başlıyor. Al bakalım beyim, Aaaa tutsana küçük Bey! . Dondurmacının oyunları ve latifeleri arasında çocuk bir yandan kıza bakarak kıkırdıyor bir yandan dondurmayı tutmaya çalışıyor. Mutluluk işte, bir dondurma karşılığında sarıp sarmalıyor çocuğu. Bu sırada kız, çocuğun gözlerine bakıyor. Kendisinin yıllardır aradığı şey onun göz bebeklerinde.   Kız derin bir iç çekiyor, çocuk nihayet dondurmayı almış kıkırdayarak kıza teşekkür ediyor ve ayrılıyorlar. Çocuk bir yandan dondurmasını yalıyor bir yandan sekerek gözden kayboluyor. Onu uğurlayan kız da arkadaşlarının arasına dönüyor. Muhabbet hiç değişmemiş sadece yüzlerde şaşkınlık değil, sevinç var. Dillerde hala bir sürü soru. Nişan ne zamanmış?, Nerede olmuş? …

 Hayat böyle, Büyük hazineler mütevazi, miniminnacık yerlerde saklıdır, Bazen iki dudağın arasında, bazen bir çift gözde, bazen tüm umutların tükendiği bir anda.Siz onu yıllarca ararsınız o sizi bir sokak ortasında buluverir. Onu bulana selam olsun!

                                                                                   
                                                                      Zeynep Büşra YAVUZ