Şehrin Kuşattıkları

                                                              -Hayat uygulamaya geçmeyen bir intiharı filme almak gibidir-

Şehri bir milyon adamla kuşattık

Siyasetinde bin bir surat,hocalarında bin bir hikaye,

öğrencilerinde ibreti alınmamış bin bir ders olan bu şehri

Biz bu şehri sadece yarım saatliğine kuşattık

En güzel burcuna bayrak dikilmemiş bu şehirde

Bayraklara sararlardı taze cenazeleri

Biz gelir gelmez yalnızlığımıza sarıldık

Bu şehir bize ekmek verdi bu şehir bize modernite

Bu şehir 160 karakter verdi savaşçılara

İçlerindeki yalnızlığı fethetsinler diye,hepsi dağıldılar

Ben bu şehrin en zalim burcuna saklandım

Oyuna geldik,bize kadınları anlattılar

Yüzleri boyalı elleri ojeli kamufle savaşçılar

Onları bize en güzel mevzi diye anlattılar

Mevzinin içinde ya da dışında, kurşunlar delip geçiyordu

Dayanacak gücümüz yoktu,

Sevdiğimiz kadınları sıfırla çarptık şiddete karşı olduğumuz halde

Susulan her şeyin konuştuklarımıza bedel

Bedeli ödenmemiş her duygunun ızdırap olduğu kentte

Gücümüz yoktu ne şehri,ne kadınları ne de kitapları fethetmeye

Şiiri gece yaptık,geceyi üstümüze kapattık

                                                                                  Emre G.

İmtihan

Yol ayrıma gebe kaldı gece
Akıl mağlup her vakit
İlanı beyaz bayrakla
Eneye galip kalp ile hece.

Münakaşaya giren iki dev
İki heybetli pehlivan
Kalp ve vicdan
Son dakika! Bir oğlak bir boğayı devirdi.

Nur topu gibi bir yol ayrımı doğurdu gündüz
Gözyaşı taştı bardaktan.
Zor bir doğumdu müjde son
Hangi sona gebe bu akreple yelkovan?

Münakaşayı sonlandıran iki dev
Bir cevapla çözüldü bulmaca.
Bir cevabın bedeli
Binler cevapsız sual oldu.

Akıl labirentlerde kaybolan piyon.
Aramak yüreğe meslek!
Cevapları çaldı gece yarısı,
Kaçtı gitti, Kaf dağına bir yabancı.

Vicdanı tetikleyen kör olası merhamet
Tek bir cevap daha kaç sual ister?
Akrep ve yelkovanla oynanan saklambaç
Daha kaç kurbanı eler?

Kaç, uzaklaş, koş!
Kaçılmıyor işte insanın içinden.
Bu ne karmaşık düğüm,
Çözülmüyor ki kalp tamam olmadan.

                               Zeynep Büşra Yavuz

ÖZETLE

06.00
Standart bir sabaha hazırlanıyor yorgun şehir. Gün yeni yeni doğuyor, tan kızıl... Simitçiler ellerinin değmediği sıcacık simitleri tezgaha taşıma derdinde; öte yanda çorba kazanlarının altı yanmış. Kim bilir kimler günün ilk çayını ateşe koymuş.

08.00
Daha rahat bir hayat için feragat edilen sahici özgürlükler. Alarma dayalı hayat.. Kahvaltı yapılmadan terkedilen evler, uykusuna doyamamış çocuklar. Anne yerine sarılınan markalı oyuncak bebekler.

12.00
Karın doyurmak için bahşedilen vakit. Alelade yenilen fast-foodlar... Biraz da twitter, face. İki lokma sohbetin bile gerisinde yürütülen sanal dostluklar.

13.00

Mesai yeniden; soluksuz çalışma. Bir nefes almaya izin var, şanslıysanız birkaç bardak da demli çaya.. Cam kenarındaysa masa karbonmonoksit yüklü gökyüzüne de kaçamak bir bakış; değilse o da yok.

17.00
Bitti gün. Bomboşken dopdolu hem de.  Tıpkı tıkabasa dolu otobüste muavinin gördüğü boşluk gibi. Olmayan ama var olduğu sanılan, var olduğuna inanılan...

18.30
Saat geç oldu.Beyazıt işportacıları aldılar yerlerini. Akşam yemeği ve çocuklarla tanışmak zamanı yeniden; 2 belki 3 saatliğine. Bir de taze demlenmiş çay; içilecek vakit olmasa da..

23.00
Kabuğuna çekilme zamanı. İç hesaplaşmaların vakti. Hoşgeldin vicdan tınısı. Hayat kirliğinin hayâ kirliliğine dönüşmemesi için bizi  bırakma olur mu?

                                                                            Cemre İpekli

Yağmurla Hasbihal

Güzeldin yağmur yakıştın İstanbul'a
Beni de yarle bir yanına yakıştırsana
Yağ- dur üstümüze rahmet derler sana
Aşıklar için senin her bir damlan hatıra.

Güzeldin yağmur, aşıktın sırılsıklam
Biraz hüznün de vardı ağlarsın akşam
Herkese rahmet oldun da kendini mi unuttun
Yağmur sen gönlünü ferah tut , bir yanınla umuttun.


Yarle bize bakma biz bilmeyiz ki halimizi.
Şiir yazdık böyle döktük içimizi.
Bir bardak çayın yanına iliştirdik , okuduk Kur’an.
Yağmur yakıyorsun ıslatmıyorsun sen de durma yan.
                                        Ersin Boztepe

Gitmek

Gitmek fiili kaçırsın istiyorum beni.

Bir şiiri siper edinmek gerek.

Etrafımı sarmış çağın işgalcileri.

Uygun adım sayarak gitmek.

Giz olmak belki en derin sularda.

Üşütmez sanma seni kalbine giydirdiğin yelek.

Hey gitmek gel gidelim hem de çok uzaklara.

Kalbim ey sabret bahar mutlaka gelecek.

Gitmek ve ısınmak çay bardaklarıyla

Boş bir masa birazdan çay teşrif edecek

Modernizme baş kaldırıdır hasbihal kitaplarla

Bir kitap karakterine mi bürünsek ?

Sekip durmasın kalmak içimizde

Ne dersin uygun adım mı gitsek?

Sonbahar da gidecek hatta eylül bile.

Ne de olsa her şey bize veda edecek.
                                   Ersin Boztepe

BEKLEYİŞ

Karanlık caddelerde yürüyorum bir başıma

Önümde yanıp sönen  bir lamba..

Hafifte bir rüzgar var şimdi

Buralarda mevsim Ankara.

Esiyor rüzgar garip notalarla

Eşlik ediyor saçlarım

Ona bir o yana bir bu yana

Yapraklar lisanları ile anlatıyor seni

Ben ki bu lisan ile mest oluyorum

Sessiz sedasız yürüyorum

Ama an geliyor bağırmak istiyorum seni

Caddeler yolunca..

Bir şey engel oluyor çığlıklarıma

Seni ifade edemiyorum.

Anlatamıyorum seni sonbaharına..

Ama yinede yakıyorum loş bir lamba karanlığa

Yağmurda başladı şimdi burada

Aldırmıyor ıslanıyorum tıpkı kağıt ve kalem gibi

Gecede olsa bekliyorum gök kuşağının gelişini

Gelmiyor, tıpkı senin de gelmeyişin gibi.

Olsun yinede yakıyorum karanlığa loş bir lamba..

                                 Taha Kılıç

BİR MEVHÛM SÖZCÜKTÜR KENDİLERİ:ZAMAN

Zaman... Bir mevhûm sözcük...
Gün içerisinde onlarca kez kullandığımız bu sözcük ne anlama gelir acaba?. TDK'ye göre "Bir işin bir oluşun içinde geçtiği, geçeceği veya geçmekte olduğu vakit, süre." Bir başka kaynak ise "Bir sürenin belirli bir parçası, vakit." olarak tanımlar. Peki bu mudur sahiden? Sahiden zamanın anlamı bu kadar sınırlı mıdır? Nacizhane bendenize göre hayır!..
Zaman bir andan daha fazlası; duvar saatinin gösterdiği ile sınırlı değil.
Zaman; önemini yaşadıktan sonra farkettiğimiz anılar arasına karışmasınlar diye sıkıştırdığımız bir ayıraç bence. Bizim veya diğerlerinin ya içinde olduğumuz ya dışında...
Doğum mesela... Hikayenin başlangıcı. Geri kalanları yaşabilmek için olması gereken doğum zamanı; mart, eylül veya aylardan kasım...
Ağızdan çıkan ilk sözcük: baba,dede veya anne... Konuştuğu zaman.
Yürüdüğü zaman..
Okula başladığı gün, ilk karne...
İlk ayrılık zamanı, özlemle girilen ilk mücadele. Yoksa zafer mi?..
İlk acıma hissi, ilk vicdan veya vicdan azabı...
Sonra ilklerin peşine takılan sıradan olağandışılıklar...
Lise zamanları mesela. İnsan hayatında en özel dönem olarak tanımlanır bana ve birkaç psikologa göre. Mükemmel dostlukların da kurulduğu, dostun arkandan vurmasının ne demek olduğunun da öğrenildiği zamanlar... Farklı deneyimler:Okuldan ilk kaçış ya da karnenin ilk kırığı...
Büyüme zamanı...
Pembe görünümlü hayat lise zamanlarında siyah ya lise sonrasında grileşiyor. Ve evet zaman grileşiyor...
Savaş zamanları. Açlık,ölüm, öksüz, yetim.. Ağzı, gözü açık duyumsuzların yaşadığı zamanlar. Bir de içinde nebze insanlık kırıntısına sahip olanların duyumsamamak adına ağızlarını, gözlerini, kulaklarının kapattıkları zamanlar. Vicdan zamanları ya da vicdan azapları...
"Zaman geçtikçe hafifleyecek yerde daha ziyade ağırlaşan bir vicdan azabı duyarım." Ben de. Çünkü pişmanlıklar, keşkeler, vahlar, tühler.. Evet ilerleyen zamanda artan vicdan azabını tetikleyenler.
Ölüm zamanı. Ya da yeni bir hayatın doğum günü.. Hem bir hoşçakal vedası hem bir merhaba nidası!..
Zaman...
Sonsuz noktanın bir araya gelerek oluşturduğu doğru parçasında her bir nokta arasına konan virgül...
Zaman! Yazılan her şiire ilham olmuş anın ayıracı; her denemenin konusunun perde arkası; her öykünün kurgulandığı zihnin parçası...
Zaman Türkçede 2 hece, edebiyatta binlerce şiir, öykü, deneme...
Uyku tutmayan bir gecede duran saniye çizgisi ya da hiperaktif bir çocuğun bir gününde 3 tam tur atan duvar saati
Zaman: bir arkadaş, bir haykırış veya bir itiraf vakti...
                                                                     
                                                                                                         Cemre İpekli