ÖZETLE

06.00
Standart bir sabaha hazırlanıyor yorgun şehir. Gün yeni yeni doğuyor, tan kızıl... Simitçiler ellerinin değmediği sıcacık simitleri tezgaha taşıma derdinde; öte yanda çorba kazanlarının altı yanmış. Kim bilir kimler günün ilk çayını ateşe koymuş.

08.00
Daha rahat bir hayat için feragat edilen sahici özgürlükler. Alarma dayalı hayat.. Kahvaltı yapılmadan terkedilen evler, uykusuna doyamamış çocuklar. Anne yerine sarılınan markalı oyuncak bebekler.

12.00
Karın doyurmak için bahşedilen vakit. Alelade yenilen fast-foodlar... Biraz da twitter, face. İki lokma sohbetin bile gerisinde yürütülen sanal dostluklar.

13.00

Mesai yeniden; soluksuz çalışma. Bir nefes almaya izin var, şanslıysanız birkaç bardak da demli çaya.. Cam kenarındaysa masa karbonmonoksit yüklü gökyüzüne de kaçamak bir bakış; değilse o da yok.

17.00
Bitti gün. Bomboşken dopdolu hem de.  Tıpkı tıkabasa dolu otobüste muavinin gördüğü boşluk gibi. Olmayan ama var olduğu sanılan, var olduğuna inanılan...

18.30
Saat geç oldu.Beyazıt işportacıları aldılar yerlerini. Akşam yemeği ve çocuklarla tanışmak zamanı yeniden; 2 belki 3 saatliğine. Bir de taze demlenmiş çay; içilecek vakit olmasa da..

23.00
Kabuğuna çekilme zamanı. İç hesaplaşmaların vakti. Hoşgeldin vicdan tınısı. Hayat kirliğinin hayâ kirliliğine dönüşmemesi için bizi  bırakma olur mu?

                                                                            Cemre İpekli

Yağmurla Hasbihal

Güzeldin yağmur yakıştın İstanbul'a
Beni de yarle bir yanına yakıştırsana
Yağ- dur üstümüze rahmet derler sana
Aşıklar için senin her bir damlan hatıra.

Güzeldin yağmur, aşıktın sırılsıklam
Biraz hüznün de vardı ağlarsın akşam
Herkese rahmet oldun da kendini mi unuttun
Yağmur sen gönlünü ferah tut , bir yanınla umuttun.


Yarle bize bakma biz bilmeyiz ki halimizi.
Şiir yazdık böyle döktük içimizi.
Bir bardak çayın yanına iliştirdik , okuduk Kur’an.
Yağmur yakıyorsun ıslatmıyorsun sen de durma yan.
                                        Ersin Boztepe

Gitmek

Gitmek fiili kaçırsın istiyorum beni.

Bir şiiri siper edinmek gerek.

Etrafımı sarmış çağın işgalcileri.

Uygun adım sayarak gitmek.

Giz olmak belki en derin sularda.

Üşütmez sanma seni kalbine giydirdiğin yelek.

Hey gitmek gel gidelim hem de çok uzaklara.

Kalbim ey sabret bahar mutlaka gelecek.

Gitmek ve ısınmak çay bardaklarıyla

Boş bir masa birazdan çay teşrif edecek

Modernizme baş kaldırıdır hasbihal kitaplarla

Bir kitap karakterine mi bürünsek ?

Sekip durmasın kalmak içimizde

Ne dersin uygun adım mı gitsek?

Sonbahar da gidecek hatta eylül bile.

Ne de olsa her şey bize veda edecek.
                                   Ersin Boztepe

BEKLEYİŞ

Karanlık caddelerde yürüyorum bir başıma

Önümde yanıp sönen  bir lamba..

Hafifte bir rüzgar var şimdi

Buralarda mevsim Ankara.

Esiyor rüzgar garip notalarla

Eşlik ediyor saçlarım

Ona bir o yana bir bu yana

Yapraklar lisanları ile anlatıyor seni

Ben ki bu lisan ile mest oluyorum

Sessiz sedasız yürüyorum

Ama an geliyor bağırmak istiyorum seni

Caddeler yolunca..

Bir şey engel oluyor çığlıklarıma

Seni ifade edemiyorum.

Anlatamıyorum seni sonbaharına..

Ama yinede yakıyorum loş bir lamba karanlığa

Yağmurda başladı şimdi burada

Aldırmıyor ıslanıyorum tıpkı kağıt ve kalem gibi

Gecede olsa bekliyorum gök kuşağının gelişini

Gelmiyor, tıpkı senin de gelmeyişin gibi.

Olsun yinede yakıyorum karanlığa loş bir lamba..

                                 Taha Kılıç

BİR MEVHÛM SÖZCÜKTÜR KENDİLERİ:ZAMAN

Zaman... Bir mevhûm sözcük...
Gün içerisinde onlarca kez kullandığımız bu sözcük ne anlama gelir acaba?. TDK'ye göre "Bir işin bir oluşun içinde geçtiği, geçeceği veya geçmekte olduğu vakit, süre." Bir başka kaynak ise "Bir sürenin belirli bir parçası, vakit." olarak tanımlar. Peki bu mudur sahiden? Sahiden zamanın anlamı bu kadar sınırlı mıdır? Nacizhane bendenize göre hayır!..
Zaman bir andan daha fazlası; duvar saatinin gösterdiği ile sınırlı değil.
Zaman; önemini yaşadıktan sonra farkettiğimiz anılar arasına karışmasınlar diye sıkıştırdığımız bir ayıraç bence. Bizim veya diğerlerinin ya içinde olduğumuz ya dışında...
Doğum mesela... Hikayenin başlangıcı. Geri kalanları yaşabilmek için olması gereken doğum zamanı; mart, eylül veya aylardan kasım...
Ağızdan çıkan ilk sözcük: baba,dede veya anne... Konuştuğu zaman.
Yürüdüğü zaman..
Okula başladığı gün, ilk karne...
İlk ayrılık zamanı, özlemle girilen ilk mücadele. Yoksa zafer mi?..
İlk acıma hissi, ilk vicdan veya vicdan azabı...
Sonra ilklerin peşine takılan sıradan olağandışılıklar...
Lise zamanları mesela. İnsan hayatında en özel dönem olarak tanımlanır bana ve birkaç psikologa göre. Mükemmel dostlukların da kurulduğu, dostun arkandan vurmasının ne demek olduğunun da öğrenildiği zamanlar... Farklı deneyimler:Okuldan ilk kaçış ya da karnenin ilk kırığı...
Büyüme zamanı...
Pembe görünümlü hayat lise zamanlarında siyah ya lise sonrasında grileşiyor. Ve evet zaman grileşiyor...
Savaş zamanları. Açlık,ölüm, öksüz, yetim.. Ağzı, gözü açık duyumsuzların yaşadığı zamanlar. Bir de içinde nebze insanlık kırıntısına sahip olanların duyumsamamak adına ağızlarını, gözlerini, kulaklarının kapattıkları zamanlar. Vicdan zamanları ya da vicdan azapları...
"Zaman geçtikçe hafifleyecek yerde daha ziyade ağırlaşan bir vicdan azabı duyarım." Ben de. Çünkü pişmanlıklar, keşkeler, vahlar, tühler.. Evet ilerleyen zamanda artan vicdan azabını tetikleyenler.
Ölüm zamanı. Ya da yeni bir hayatın doğum günü.. Hem bir hoşçakal vedası hem bir merhaba nidası!..
Zaman...
Sonsuz noktanın bir araya gelerek oluşturduğu doğru parçasında her bir nokta arasına konan virgül...
Zaman! Yazılan her şiire ilham olmuş anın ayıracı; her denemenin konusunun perde arkası; her öykünün kurgulandığı zihnin parçası...
Zaman Türkçede 2 hece, edebiyatta binlerce şiir, öykü, deneme...
Uyku tutmayan bir gecede duran saniye çizgisi ya da hiperaktif bir çocuğun bir gününde 3 tam tur atan duvar saati
Zaman: bir arkadaş, bir haykırış veya bir itiraf vakti...
                                                                     
                                                                                                         Cemre İpekli

Mevsimlerin Ahengi

Eylül işte namı diyar hüznün annesi
Ekim hüznün arka perdesi
Kasım soğuk rüzgarların dillenen ninnisi
Aralık terk edilmelerin ve soğuğun kar tanesi
Kat kat elbiselerin üstlere giyinilmesi
Fayda etmiyor işte bu ruhun üşümesi
Kalbin hazan yeli, kalbin soğuk teni
Ve sonbahar
Ve Kış
Veriyor vedaların meyvesi
Bilmezler kalbinin dışarısında yatanın gündüzünü gecesini
Mevsimlerin insanlar üzerindeki ahengini
Hani görmüyorlar baksana soğuğun terini
Akıtmışlar boş yere kalplerinin ferini
Şairler mevsimlere boş yere bu kadar önem vermedi
Her mevsim bir başlangıç ve bir sonun hikayesi
Dinle,
Dinlemeyi bilmeli.
Ve bu mevsimlerde boş kalır salıncaklar
Hep bu mevsimlerde mi onlar anılacaklar
Aşık olanlar mı hep salıncakta salınacaklar
Siz boş bırakmayın Ey saf masum çocuklar. 

Ersin Boztepe 

Güzel İnsan'a

3.
Bir şiir ve bana bir bisiklet ve büyük ada.
Üsküdar'ı severim , Kadıköy ruhsuz ama..
Orada ve oradadır adalar iskelesi.
Bir de mitinge katılmıştım agd’nin orada.
Bana bir şiir bir bisiklet ve sen gerekli aslında.
Şiir senin için , bisiklet bizim için, vapuru kaçırma.
Denizi severim , lakin daha çok severim karşı kıyıdaki minareleri.
Ve ezan okunsun duralım beraber namaza.

Bisiklet lazım ve de şiir , haliyle biraz para.
Kitaplar ne de güzel sarılmışken kollarıyla sana.
İsterdim okumayı , okuduğun kitaplarda altı çizilenleri..
Seni nasip etti Mevla , üstünü çizdiğim bir çok hayattan sonra.
                                                                          Ersin Boztepe