Güzel İnsan'a

3.
Bir şiir ve bana bir bisiklet ve büyük ada.
Üsküdar'ı severim , Kadıköy ruhsuz ama..
Orada ve oradadır adalar iskelesi.
Bir de mitinge katılmıştım agd’nin orada.
Bana bir şiir bir bisiklet ve sen gerekli aslında.
Şiir senin için , bisiklet bizim için, vapuru kaçırma.
Denizi severim , lakin daha çok severim karşı kıyıdaki minareleri.
Ve ezan okunsun duralım beraber namaza.

Bisiklet lazım ve de şiir , haliyle biraz para.
Kitaplar ne de güzel sarılmışken kollarıyla sana.
İsterdim okumayı , okuduğun kitaplarda altı çizilenleri..
Seni nasip etti Mevla , üstünü çizdiğim bir çok hayattan sonra.
                                                                          Ersin Boztepe

Galata- Kızılay

Sen tanıdığım en büyük yara bandıydın Galata

Mıh gibi saplamışlardı seni geçmiş zamandan birileri

Biz sana ulaşmaya üşenirdik

Bir de rivayet çıkarmışlar hakkında

Çıkanlar mutlaka evlenir

Galata deşmek istemiyorum yaramı

Ama kanıyor hala

Kızılayda çok gitmediğim bir kahve dükkanı

Otobüslerde bana bile yer vermeyen kalbim var

O şehre yeni gelmişti sonbahar

Çok da anlatmak istemiyorum

Aklımda onun hayali var

Ne uzun bir garipliği anlatıyorum

Çıkmak istemediğim labirentler

Ona her şeyden bahsetmek istiyorum

Bak bu kuş, bu rüzgar,burada amin diyenler

Bugün onun doğum günü

Kızılaydan Galata’ya giden en kısa mesafe ve iki ucunda hasret var

                                                            Emre Gülarman

Güzel İnsan' a

2.
Şuraya bir şiir , şuraya bir aşk ve sen
Ben de usulca bu kareye gizleneyim mi ne 
Bir bisiklet , balat , Eyüb'e doğru sahil boyunca.
Gözlerim öpebilir belki de gözlerinden

Şimdi öpmek yazılınca çok ahlaki bir şiir olmayacak sanma.
Yanağım kızardı bak gör şimdiden
Sabah kahvaltısı , simidi ve çayı da unutma.
Martılar da açıkmış mıdır ne dersin? 

Bakma kafiyeye dikkat etmez oldum şu aralar.
Hüznüm de terk etti sen gelince.
Hey hüznüm bisikletimi geri getir, emanet o bisikletçiden
Şiir yazmaya yeltendim affet gülüşünü unutmuşum ben.

                                                                   Ersin Boztepe

Tek Kişilik Dev Kadro

“Uyan artık sabah oldu,hadi okula geç kalacaksın…

 Kahvaltıyı hazırladım,hadi kalk çayını soğutma!”

    Bu sözlerin sahibinin kimler olduğunu az çok hepimiz biliyoruz. Her sabah kurulu bir alarm gibi aynı saatte başımıza dikilip türlü türlü ikna cümleleriyle bizi gün içinde en rahat hissettiğimiz mekandan ayırmaya çalışan kişiler,ya da genel bir tabirle “annelerimiz.” 

   Anneler ve kadın olmak hakkında çok yazılar yazılmıştır tıpkı benim şuan da yazıyor olduğum gibi; bir kadını kutsal kılan ‘annelik’ sıfatıyla alakalı,anneye verilen ya da verilmeyen değerlerle alakalı yazılar falan filan...okumuşuzdur muhakkak! Okumamışta olabilirsiniz,ama şuna eminim ki ilk okul sıralarında 'Anneler Günü' için renkli kağıtlardan ve simli tutkallardan
 
       ' SENİ ÇOK SEVİYORUM ANNE,ANNELER GÜNÜN KUTLU OLSUN.'

 diye bir hediye hazırlamışsınızdır.

    Şimdi bunlardan bahsetmek yerine bir çocuğun 'anne' dediğimiz kadına bakış açısına bakalım istiyorum,dünya kurulduğundan bu yana anne ve babası olmadan dünyaya gelen yegane insanın Adem olduğunu biliyoruz. Ve bizler Adem’den bu yana Allah'ın bir lütfu olarak anne-baba olan çiftlere verilen hediyeleriz,evet yanlış duymadınız bizler birer lütfuz.

    Her ne kadar annemizin bize “Off! Bıktım artık senle uğraşmaktan,gitsen de kurtulsam.” ya da babamızın “Beni ayağa kaldırmayın ,hepinizi sıra dayağına çekerim.”  gibi serzenişlerini duysak bile,bu bizim 9 ay 10 gün kargo gecikmeli  bir hediye olduğumuz gerçeğini değiştirmiyor,ha tabi bu hediyenin kıymetini bilmekle,bilmemek apayrı bir konu…

   

    Bir anket  yapsak ve çocuklardan annelerini bir-iki kelimeyle anlatmalarını istesek duyacağımız cevaplardan bir kaçı şöyle olacaktır;

  “Çamaşır yıkayıcı,evi temizleyici,saç tarayıcı,aşçı,ütücü,eğlenceli,alarm gibi,bulaşık yıkayıcı,mutluluk verici,baş belası,komik,sevgi kaynağı,huzur verici,koruyucu meleğim…vesaire vesaire vesaire…”

    Evet, bir ‘anne’ sıfatının önüne milyonlarca isim getirip onu bir zincirleme isim tamlaması ya da sıfat tamlaması olarak tanımlayabiliriz,artık siz nasıl tanımlamak isterseniz.

    

    Peki sizlere soruyorum, biz çocuklar annelerimizi her sıfatla tanımlayabiliyorken ve onların herşeyimizle ilgilenmeye çaba gösterdiklerini görüyorken neden onlara karşı bu kadar kayıtsız bir tutum içindeyiz?

    Her gün eve geldiğimizde bizi kapıda karşılaması,biz elimizi yüzümüzü yıkıyorken onun sofrayı hazırlıyor olması,eşyalarımızı dolapta ütülü bulmamız,attığımız çorapları ve pijamaları etraftan topluyor olması,kahvaltıyı hazırlaması,saatlerce uyanmanız için bahaneler uyduruyor olması,başımız ağrıdığında ‘Anne beni bi okusana nazar değdi galiba..' dediğimizde bizim için dua ediyor olması,her gün evden çıkarken arkamızdan Ayet-el kürsüler okuyup sizi Allah’a emanet ediyor olması ve aklımıza gelmeyen birçok şeyi yapıyor olması mı,bizleri annelerimize karşı bu denli duyarsız ve kayıtsız kılıyor?

   Büyüyen bir çocuk olarak anlamını yeni yeni kavramaya başladığım terim “annelik”tir. Her gün etrafımızda olduğu için varlığını hissedemediğimiz,ama evden ayrıldıktan sonra yokluğunda varlığını kavradığımız annelerimiz. Ve şunu samimiyetimle söylüyorum ki,bir kadın için hiçbir sıfat yoktur ki, ‘anne’ sıfatı kadar ağır ve sorumluluk dolu olsun…

Bu yüzden sizlere küçük bir tavsiye;gün içinde milyon kez ‘anne’ diye seslendiğiniz kadına “hediye” olarak verilen bir evlat olmaya çalışın!!

                                                                                                                               Kübranur Erdemli 

Güzel İnsan' a

1.
Şimdi bir şiir yazsam ve gözlerinden öpse kelam.
Bir bahar olup seni sevindirsem , çiçekleri açsa ömrünün.
Gözleriniz , gözleriniz öyle güzel ki sükut ediyorum madam.
Kapısını çalmak isterdim usulca , incitmeden gönlünün.

Kafiyeye dikkat edip , şimdi bir şiir yazsam
Korkusu olsam o kalbini istila etmiş hüznünün.
Bir bisikletim olsa ve ben semtini turlasam.
Şimdi fark ettim aşkmış senin gökyüzün.

                                  Ersin Boztepe

Otobiyografi

Avare yollarda ömür eskiterek

Ölümü bekleyen suskunlar,

Hep durgun ve biçare

Geceden nemalanan baykuşlarız biz.

Sevdanın ikliminde yeşerip

Ayrılığın gölgesinde çürümüş,

Binlerce manifesto ilan edip

Hep yarı yolda kalmışların açık adresiyiz biz.

Arayışlarımızın sınır kapısında

Defolu mal ilan edilip gümrükte kalmış,

Mağlubiyet ve buhranların istisnasız neferi

Kiminin tutunamayanı kiminin erken kaybedeniyiz biz.

Yaşamayı becerememiş

Ölmeyi ise hafife almış

Umutlu ve mutlunun o güzel uyumuna

Eşlik edememiş körebeleriz biz.

Yalnızlıkla senet imzalamış

Dönülmez yollarda kaybolup

Heybesini en seçkin kederlerle doldurmuş

Nadir bulunan bedevileriz biz.

Geceden nemalanan baykuşlarız biz.

Geceye komşu olanların bile tanımadığı.

Romanlaşamamış bir hikâyenin

İçindeki bir satıra saklanmış hayatlarız biz.

Konuşmak anlamsız tekerlemeler gibidir

Susmanın kalesinde, surlara yuva yapmış keşler,

Yaşamadan hayatta kalmak

Nedir iyi biliriz biz.

Zeynep Büşra Yavuz

YARIN ÇOK GEÇ OLMADAN

Sorgulamak için uygun zamanlar bu zamanlar. Sahip olduklarımızın değerlerinin büyüklüğünü, bilmediğimiz şükrün büyüklüğünü...

Sahip olduklarımızın farkında mıyız? Ya da çoğumuzun isyan ettiği türden bir şeye sahip miyiz? Birden böyle yazınca farklı geldi değil mi? Bir anda irkildiniz okurken yazdıklarımı. Fakat ne yazık ki bu kadar vahim durumdayız.

Affola...

Mesela evlerimizden, odalarımızdan, eskiyen eşyalarımızdan, arkadaşlarımızdan, kardeşlerimizden, akşam yemeklerinden, sabah kahvaltılarından vs! Ne kadar da uzun liste...

Bu listeyi çıkarırken düşünürüz de neden bir şikayetin sebebini düşünmeyiz: Yalnızca sahip olduklarımızdan şikayet edebileceğimizi. Yani o eski kıyafetlere, beğenmediğimiz akşam yemeğine sahip olmasak nasıl şikayet ederdik?

İnsan tatmadığının tadını nerden bilebilir ki?..

Yani şükürle şikayet arasındaki ince çizgideyiz. Her ne kadar farkında olmasak da...

Ne yapmalıyız da nasıl anlatmalıyız sebebin şikar değil şükür olduğunu.

Ağaç yaş iken eğilir sözüne binaen yaşken eğilmeyen ağaç ahiri bilemez. Ne suyun kıymetini bilir ne de üzerine bastığı toprağın hatta meyvesinin bile...

Çocukluktan başlamalıyız. Değiştirmenin zorluğundan ise öğretmenin kolaylığına ihtiyacımız var.

Nasıl?

Bir yaşanmışlık kanaatimce. Yalnızca işiten kulak unutur; kulağın işittiğini el yazar, göz okur, ruh hissederse ancak o zaman kazanım olur.

Zor zamanlar mesela! Ya da istediğine sahip olmak için harcanan çaba.

Oyuncak bir bebeğe sahip olabilmek için akıllı uslu bir gün geçirme şartı. Ya da dişçide hiç ağlamama...

Ya da sahip olduklarıyla yetinmeyi öğretme. Bir çikolataya sahipken ikinciye ihtiyacı olmadığını anlatma...

Tabakta bırakılan bir kaşık ıspanağın büyüklüğü; çiftçinin emeği, yağmurun bereketi, babanın alın teri mesela.

Dünya üzerinde her gün açlık yüzünden ölen binlerce insan yaşadığını bilmeli. Ya da hayatı boyunca hiç çikolata yememiş yaşıtları olduğunu...

Şikayet ettiği hayatı birkaç gün yaşayıp sonra canını vermeye razı olacak yüzbinlerce insanla aynı dünyada yaşadığımızı bilmeli, hatırlamalı her vakit.

Bugün yaşadığımız dünya ne yazık ki böyle. Doyumsuz insan yığınları her yerde. Ne paraya doyuyor ne sevgiye ne de kan dökmeye...

Sorumluluk hepimizin. Vakit durup düşünme vakti. Vakit harekete geçme vakti.

Sahip olmanın kıymetinin bilinmesi vakti, paylaşmanın kadrinin bilinmesi vakti.

Öyle inanıyorum ki, bilinçle yetişen çocuktan zarar gelmez; bilakis...

Öğrenilmiş çaresizlik yerine öğretilmiş şükürle büyüyen; farkındalıkların farkında çocuklar..

Her çocuk bir gelecektir.

İyi yetişen bir çocuk ise iyi bir gelecek demektir.

                                                                                                                         Cemre İpekli