Adalet Hanıma Ne Oldu?

  “Bir yerde adalet yıkılırsa, orada nizam da bozulur, ahlak da.”

  Severdik Adalet Hanımı, güçlü kadındı. Yanınızdan geçti mi heybetinden kendinize bir çeki düzen vermeye çalışırdınız. Elinde kılıcıyla cesur hatundu vesselam, haksızlığa da hiç gelemezdi, gördüğü yerde indirirdi hükmünü hatun kişi. Üstelik birde gözleri pek görmezdi. Ama dediğine göre; sürekli elinden ayırmadığı terazisi, gözlerinin vazifesini hakkıyla yapmaktaydı. Derdi ki, doğru ile yanlışı ölçmeye şu terazim yettikçe, gözlerimin yokluğunu hissetmem bile. Hakikaten de öyleydi. Senden benden iyi görürdü o gerçeği.
  Kendisinden pek emin biriydi. İnsan her daim kendini bilmeli, değer vermeli derdi. Kendisine karşı çevresinin duyduğu değer ise bunu kat ve kat geçerdi. Misal biz ne zaman bir uyuşmazlık yaşasak adalet hanımı muhakkak çağırırdık. Hakkaniyetli insan ne de olsa, bizden daha iyi bilir hakkı, hukuku. Uzun lafın kısası güvenimiz de, saygımızda oldukça fazlaydı Adalet Hanıma bir zamanlar.
  Geçmiş zaman kipini kullandığımı fark edenler olmuştur elbet. Çünkü artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Malesef insanın şimdiki zamana ait tüm kipleri dil bilgisi kurallarından çıkarası geliyor, vaziyeti hatırlayınca.
  Adalet hanım yerine bir dublör bırakıp gitti buralardan. Yorulmuş, pes etmiş diyenler oldu, adamın birine aşık olmuş ona kaçmış diyenler, kimisi de Adalet hanımın öldüğüne dair haberler duyurdu. Dediklerine göre bunlar hep Amerika’nın oyunuymuş. Gâvur Amerika Adalet hanımcığımın ehemmiyetini bildiğinden onu öldürüp, hain planlarını faaliyete geçirmek için bir ajan yerleştirmiş memlekete.  Bizimkiler işte, sürekli bir şeyler diyorlar  lüzumlu, lüzumsuz. Gelgelelim kimse dönüp de kendisine bakmıyor. Adalet hanım bizim yüzümüzden mi gitti demiyor, gavura şuçu üstlendirmek kolay olsa gerek, aynaya bakmak yaş eskitiyor.
  Afedersiniz bazı kendini bilmez densizlere hiç değinmeyeceğim. Yok efenim adalet hanım, ahlaksız kadınlardan olmuş, cinsel tercihlerini değiştirmiş de taksimde yürüyüp duruyormuş. Tövbe estağfurullah, densizlere bak sen! Adalete hanımcığıma biçtikleri role bak! Bunları hafızamdan silmeye çalışıyorum açıkcası efendim, belki bir gün varlık aleminden de silinirler diye heyecanla beklediğimden, bu densizlerin konusunu burada kapatıyor, asıl konuya dönüyorum.
  Ben açıkçası adalet hanımın yorulduğundan, pes ettiğinden yana oyumu kullanıyorum tüm bu söylentiler arasından. Kadıncağızı bir rahat bırakan olmadı çünkü. Her gelen ona sahip olmak istedi.  Rahatsız edeni çoktu anlayacağınız. Onu şekillendirmek isteyenler, itibarını sömürmek isteyenler, daha neler neler. Kimisi boy ölçüştü, gücünü onun üzerinde ispatlamaya çalıştı. Kimi kendi hatalarını ona yükledi, kendi işin içinden sıvıştı. Kimisi ise hiç mi hiç dinlemedi onu.  Bir Allah’ın kulu da narindir, hanım kişidir, incitmeyelim kırmayalım demedi. İnsan dediğin bir dayanır iki dayanır bu Çin işkencesine. Haliyle Adalet Hanım da dayanamadı, bu nankörlerle daha fazla baş edemedi terk i diyar etti bizim memleketi. Başta kimse anlayamadı, ışık görmüş tavşan gibi kalakaldı herkes. Hissedemedik neler olup biteceğini ama sonra nasıl ki araba farıyla donup kalan tavsanı ezer geçer bir otomobil, bizi de ezdi geçti olup bitenler.       Merakınızı giderelim madem:
  Adalet Hanım bizi terk ettikten sonra ne mi oldu? Açıkçası olmayanları saysak daha azdı, çünkü resmen tepetaklak döndük, değişmeyen ne kaldı ki? Başlarda bir telaştır aldı herkesi. Adalet hanımın tahtını dolduracak bir cengaver aranmaya başlandı. Kimisi Özgüre sardı, onu ön plana çıkaralım dediler. Özgür saf çocuktu, sömürüp sömürüp kendi istedikleri kıvama getirdiler. Özgür artık çok da özgür sayılmaz açıkçası. Kimisi de Zümra’nın peşine düştü. Ahlaklı cesur bir kızdır adalet hanımın yerini doldurur dediler. Aslında başta iyi bir fikir gibiydi ama Zümra narin kız, bunca zorlamaya, baskıya dayanamadı, toplumla birlikte o da mahalle baskısı mağduru artık ve  yok oldu gitti. Sıra İffete geldi, onu da taksimde yürüttüler işte malum. Hala kendisine ulaşılamıyor. Kim bilir hangi kuytuya atıldı cesedi.      Anlayacagınız, ahlak zedelendi, özgürlük zıvanadan çıktı, iffete ulaşılamıyor. Bozguncu, yecüc- mecüc ifadesine layık bir zihniyet vukuu buldu. Ellerini attıkları değeri yok ettiler, bizleri de sefil ettiler. Zihniyetler savaştı, değerlerimizin cesetleri yerlerde sürünüyor. Adalet Hanım gittiğinden beri olanlar bunlar efendim, zihinlerimiz kara bir balcıkla sıvanmış gibi, kurtuluş için ölümü beklemekte.
  Şimdi Adalet Hanım kim bilir hangi iklimi nerede yaşamaktadır bilinmez. Ama varlığını milletçe özledik sanıyorum. Gittiği günden beri her gün tükenmekte bir bir değerlerimiz, leş kargaları; kibir, hırs, açgözlülük sardı etrafımızı. Artık yoğun bir yoksullukla tükeniyoruz. Tükettikçe tükeniyoruz vesselam...

                                          Zeynep Büşra Yavuz

Hiç Beklenmedik

      Gün ışımakta,etraf alacakaranlık ve serin bir rüzgar esiyor dağdan vadiye doğru.Civar evlerin ahırlarından gelen inek bağırtıları,memeleri süt dolan hayvanlar bir an önce sahiplerine onları sağmaları için yalvarır gibi ve kuzuların boyunlarına takılan çıngıraklar,sabah vaktinin soğuğuyla birbirlerine sokulmakta. Birazdan köy ahaliside dökülür tozlu yollara,üstlerinde bluz,altlarında şalvar ve ellerinde çapa,kış bitti bahardan başlamalı toprağı havalandırmaya,bu sene kış çetin,kardan geçilmedi yollar. Toprak nemine doydu,toprağı ekmezsek ziyan olur onca bereket. İşte Leyla teyze,zavallı gelmiş 70 yaşına bir başına yaşıyor ahşaptan dökme evinde,koca desen kaç yıl önce göçmüş öte tarafa,çocuklar evlendikten sonra unutmuş analarını.O yine de mutlu ‘Boşver kızım,Allah onlara iyilik versin,onlar beni unuttuysa Allah beni unutmadı ya’ der ne zaman oturup sohbet etsek. İki büklüm çıkıyor kapıdan,yaş yetmiş romatizmal hastalıklar bükmüş zavallımın belini,bir eşeği var adı Manolya,evden çıkar çıkmaz ağır aksak adımlarla ahıra gidip önce Manolyayı salıverir sonra evin arkasına dolanıp çapasını ve sebetini alıp Manolyanın eğerine yükler,sonra ipinden tuttuğu gibi koyulurlar yola. Aşağı yolun hemen kıyısında tarlası,tarla dediğime bakmayın en fazla bir dönümdür bostanı,az biraz karnını doyuracak kadar mahsülünü çıkardıktan sonra,geri kalanını köyün imamına getirir. ‘Hocam,bunları da götür şehre,satabildiğini sat.’ Belli ki yavaş yavaş uyanmakta ev ahalisi,içeriden sesler geliyor. Uyanır uyanmaz tuvalete yönelip içeride birinin olduğunu anlayınca ağzının ucuyla,sabah mahmurluğuyla bir küfür savuruyor dedem ‘Çık ulan hergele,keyif mi yapıyon tuvalette..’ İçerden Rasim’in sesi ‘Tuvalette de rahat yok,az bekle hele biter birazdan işim.’ Diye karşılık veriyor dedeme. Kapının önünden geçen ninem ‘Len Rasim tuvalette konuşulur mu,çarpılırsın,töbe de evladım töbe de..’ İçerden bir ıkınma sesi ve musluktan akan suyun şakırtısı ‘Çıktım işte, buyur gir.’ dedem tam elini kaldırıp bir tane patlatacakken Rasim kıvrak bir hareketle elinden kurtuluverdi. Rasim evin en küçüğü,doğal olarak en haşaresi daha 14 yaşında,haşare olduğuna bakmayın dersleri çok iyidir,şeytana pabucunu ters giyidirecek türden kurnazdırda,benim küçük kardeşim. Balkondan içeri girdiğimde ninem benim odamdan çıkıyordu.

-Hah! Kızım bende seni bulamayınca merak ettiydim,burda mıydın?

-Burdayım nine,namazdan sonra uyku tumadı bende balkona çıktıydım.

-Sabah sabah balkon da üşürsün be kızım, üstündeki bluzda ince gibi sırtına bir şey alaydın ya ?

-Yok ninem,iyiyim ben sen tasalanma.

-İyi madem,ben ahıra iniyom,sende kahvaltıyı hazır et.

     Ninem, 63 yaşında azcık kamburlu beyaz tenli boncuk gözlü,tiz sesli bir kadın. Annem vefat ettikten sonra bize hem ana oldu hem baba. Babam annemin vefatından sonra Rasimle beni nineme emanet etti,sonra da Avrupa’nın yolunu tuttu.Orada daha iyi işler varmış,maaşı bol,refahmışta,başlarda para yollardı bir de mektup,halini hatrını anlatırdı ben burada iyiyim kızım sen kardeşine sahip ol ninenlere yük olmayın diye yazardı. Zaman geçtikçe sıklığı da azaldı mektupların haliyle paranın, meğer oralarda yabancı bir işçi kadınla evlenmiş ikamet izni için,sonra da çocukları olmuş. Gözden ırak olan gönülden de ırak olur diye boşuna dememiş atalarımız,babam da yeni karısının çocuklarına babalık yapmaya başlar olmuş. Yazdığı son mektubunda zor durumda kaldığı için böyle yapmak zorunda olduğunu anlatmış bana,bir de diyor ki sakın kızma bana. Keşke sadece kızgın olsaydım babamın bu yaptığına,annem öldükten sonra öksüz kalmıştık,şimdi de yetim kalmıştık şu dünya da.

                                                                               K.Erdemli